KRAAAGHH! BOEM!
Jins schiet omhoog en springt uit zijn bed. Snel sprint hij naar het raam van zijn kleine houten huisje. Zijn ogen worden groot als hij de grote eikenboom van twee achter op de grond ziet liggen. In het grote Wilberbos ligt nu in het midden van het hoofdpad de grote boom uit te puffen van de harde klap.
HIHIEHIEEEE!
Jins ziet een grote zwarte puntmuts verschijnen boven de wortels van de boom die nu alle kanten uitsteken boven de grond. Oh nee! Jins herkent deze muts van verre. Ook de grote neus met een blauw puntje is op een afstand duidelijk te zien.
HIEHIEIEEEEE!
Opnieuw hoort Jins de schaterlach van heks Lux. Boos trekt Jins zijn laarzen en winterjas aan. Hij pakt zijn wollen muts en stapt zijn huis uit. Buiten slaat hij linksaf en loopt op de grote gevallen eikenboom af.
‘Wat moet dat daar?’ schreeuwt Jins.
‘Ik heb het nodig!’ schreeuwt de heks terug.
‘Helemaal niet. Die bomen zijn niet van jou!’
‘Ik heb ze nodig voor mijn bezemstelenhandel.’
‘Bezemstelenhandel? Wat nou bezemstelenhandel!’ Jins schopt boos tegen de eikenboom.
‘Dit was een prachtige boom en die heb jij nu vermoord!’
Met een rood hoofd stampt Jins op de grond en hij wappert wanhopig met zijn armen op en neer.
‘Houd je een beetje kalm, bosmannetje, straks ga je nog vliegen.’ Lux maakt een sussend gebaar naar het woedende mannetje en doet ondertussen haar tas af en zet hem naast de grote boom op de grond. Ze stopt de bijl waarmee ze de boom om heeft gehakt in de tas. Tevreden kijkt ze naar de grote eik. Uit haar tas tovert ze een lang stuk touw. Met een grote zwiep gooit ze deze om de wortels van de boom en ze knoopt daarna het touw goed vast.
‘Nou bosmannetje, ik zie je de volgende keer wel weer!’ grijnst Lux gemeen, terwijl ze op haar bezem stapt. Het andere eind van het zware stuk touw gooit ze over haar schouder en met een kleine aanloop vliegt Lux omhoog met de enorme eikenboom aan het stuk touw bungelend.
‘Jij bent nog niet van mij af, lelijke puntmuts!’ schreeuwt Jins haar woedend na, maar de heks hoort hem al niet meer. Wat moet hij nu doen? Straks is het hele geliefde bos van hem kaal door haar. Hij moet een plan verzinnen.

Laat een reactie achter als je dit verhaal als vervolgverhaal zou willen lezen

WOOOOEEEEESSSJJJJ!!!
Vliegensvlug schiet er een felgele zonnestraal langs het raam van Alice. Wat was dat?! Ze zit meteen rechtop in haar bed. Ze was net bijna in slaap gevallen. Als ze op haar bed gaat staan, dan ziet ze de rode daken van alle huizen. Erboven glinsteren rode, oranje en gele zonnestralen van de zonsopgang. Wat prachtig! Alice kijkt haar ogen uit.
WOOOOEEEEESSSJJJJ!!
Alweer! Alweer die lichtflits! Alice probeert hem te volgen, maar hij verdwijnt snel in de brede horizon van huizen. Wat zou het zijn? Ze kruipt uit bed en gaat op de vensterbank zitten. Voorzichtig trekt ze haar dekbed van haar bed en slaat hem om haar heen. Als ze haar gordijnen helemaal open doet, ziet ze de zonnestralen over de hele stad.
Met wijd open ogen tuurt Alice over de huizen op zoek naar de magische lichtflits. Wat is het toch? Waarom is het zo fel en zo snel? Ik moet goed wakker blijven, vertelt Alice aan zichzelf. Dan kan ik hem misschien nog een keer zien.

WOOOOEEEEESSSJJJJ!
JA! Alice springt op. Bijna verliest ze haar evenwicht, maar ze pakt snel aan beide kanten van het raam het kozijn vast en dan ziet ze het. Het is een jongen, van ongeveer negen jaar, net zo oud als zij. Hij is razendsnel, maar ze ziet hem duidelijk. Wat een mooie kleuren heeft zijn wapperende cape! Op haar tenen probeert ze hem te volgen. Al surfend hoog en dan weer laag zoeft hij over de zonnestralen die glanzen boven de daken van de huizen. Ze ziet de kleuren van zijn cape achter hem aan deinzen, rood en geel en … BOEM!
Met een knal valt Alice tegen haar raam. Oef! Krabbelend komt ze weer overeind en ze gooit haar gladde dekbed op de grond. Buiten is de lichtflits weg. Alleen de felle zonnestralen van de opkomende zon verlichten haar kamer.

Alice draait zich weer om naar haar bed. Jammer, denkt ze, ik wilde eigenlijk wel weten wie die jongen was. SJOEEEESSJJ!
Alle kleuren die Alice zonet zag, verlichten nu haar kamer. Rood en geel en feloranje! Wauw! Met grote ogen kijkt ze de jongen aan. Met een grote glimlach kijkt hij terug. Zijn armen bewegen langzaam langs zijn lichaam, alsof hij aan het surfen is. Al wiegend probeert hij zijn evenwicht te bewaren op de schitterende zonnestraal.
Alice gelooft haar ogen bijna niet.
‘Wie ben jij?’ vraagt ze de jongen.
In plaats van een antwoord te geven maakt hij een salto achterover. Wanneer zijn voeten weer op de zonnestraal belanden, spatten felle glitters in de rondte.
‘Ik kom je wakker maken,’ zegt de jongen giechelend.
‘Wakker maken?’ Alice kijkt de jongen verbaasd aan.
‘Elk kind wordt in slaap gesust door Klaas Vaak, maar elk kind wordt ook weer elke ochtend gewekt. En dat doe ik.’ Trots slaat de jongen op zijn borst.
Alice bekijkt de jongen eens goed. ‘Hoe heet je dan?’
‘Ik ben Sol.’
En dan rent de jongen weg over de zonnestraal, maakt vier salto’s onderweg en verdwijnt achter de daken. Alice hoort zijn gelach nog in de verte.

Laat een reactie achter als je het verhaaltje leuk vond

De wind waaide door haar haren.
Ze zat even niet met haar gedachten bij morgen.

De bomen waren zo mooi groen en het water was zo mooi blauw. De wereld leek even stil te staan. Helemaal stil. Helemaal alleen was ze.
In de verte zag ze toch nog een figuur bewegen. Een man met zijn hond.
Dat is niet zo erg, dacht ze. Ze glimlachte.
Toen ze vijf was, hadden zij ook een hond thuis. Zo’n grote zwarte hond met lange oren en een enthousiaste blik in zijn ogen. Hij kwam kwispelend op je af als je thuiskwam van school. Een vrolijke hond die elke slechte dag weer goed maakte.

Ze stapte van haar fiets af en zette hem tegen een boom. Uit haar rugzak haalde zij haar badpak en kleedde om. De warme zon brandde op haar rug. Heerlijk, dacht ze. De laatste nazomerdag van dit jaar en ik kan hem vrij besteden. Geen verplichtingen en geen mensen om haar heen.
Het water was koud, steenkoud, maar ze zette door en ging kopje onder. Rillend en klappertandend kwam ze weer boven water. Wat een genot, die pijn, die ijskoude steken in haar hele lijf. Ze begon rondjes te zwemmen, totdat haar hele lijf stijf van de kou was.

Ze zat in het gras met een warme deken om haar heen. Ze glimlachte naar het water, naar de bomen en naar de zon. Als ze ‘s zomers dit vaak genoeg had gedaan, dan had de zon haar nu witte lachrimpels gegeven. Glimlachen, dat kon ze goed.
Ze wachtte, totdat ze helemaal opgedroogd en weer warm was en kleedde zich toen aan. Ze keek op haar telefoon. Half drie.

Ze fietste in de richting van de man met de hond.
‘Ha, pap!’ Enthousiast zwaaiend kwam ze hem tegemoet. Hij was niet zo erg. Alle andere mensen wel. Haar vader bracht rust en stilte. Daar hield ze van.
‘Dag zonnetje van me.’ Hij kuste haar voorhoofd. ‘Heb je nog lekker gezwommen?’
‘Ja, vanaf morgen kan het waarschijnlijk niet meer.’
‘Nee, dat is waar.’

Ze hield van de zon. Ze was een zomerkind. Geboren eind juni met een sprankeling in haar ogen. Ze was gek op de zon.
Vanaf morgen begon de herfst echt.
Ze had haar warme truien al van haar bovenste plank gepakt.
Warme truien waren de zon in de herfst en de winter. Warme truien en haar zonnige lach.

De wind waaide door haar haren.
Ze was helemaal klaar voor morgen.

Laat een reactie achter als je het verhaaltje leuk vond

De zon stond hoog aan de hemel toen Beer uit zijn hol kroop. Hij rekte zich eens goed uit en geeuwde lang en met wijd open mond.
Ah, de zon schijnt, dacht Beer. Dat betekent een fijn dagje luieren bij mijn grote boom. Langzaam slofte Beer naar het midden van het bos en liet zich neerploffen bij de grote eikenboom die al wat ochtendzon opving.
Beer wiebelde en wiebelde, rangschikte de bladeren op de grond tot een lekker zacht bedje en lag uiteindelijk heerlijk te genieten in het zonnetje.
Zo, dit is nog eens fijn, hier kan ik de hele dag wel blijven liggen, dacht Beer.
En langzaam begon Beer in te dutten, totdat hij in een diepe slaap viel.

Drup, drup, drup.
Kleine regendruppels vielen op de neus van Beer. Hij wiebelde zijn grote neus heen en weer en deed zijn ogen open. Grote zonnestralen schenen in zijn ogen en hij moest door samengeknepen ogen naar boven kijken om de lucht te zien. Geen donkere wolken en geen regendruppels.
Tevreden zakte Beer weer in zijn zachte bedje van bladeren en viel weer in slaap.
Drup, drup, drup.
Hè, hoe kan dat nou, dacht Beer. Moeizaam kwam hij wat meer omhoog en keek achter de boom. Niets, helemaal niets. Hij keek nog eens omhoog. Nog steeds alleen maar zon en blauwe lucht.
Hmm, vreemd, dacht Beer. Wat minder tevreden dan zonet plofte hij neer in zijn bedje. Hij draaide op zijn zij en begon te snurken.

Drup, drup. Drup, drup, drup.
Eén op zijn arm, één in zijn oog, één op zijn oor.
Huh?! Beer ging rechtop in zijn bedje zitten. Waar komen toch al die regendruppels vandaan?
Snuf, snuf. Met zijn grote neus ging hij langs alle bladeren van zijn bed, langs de stam van de boom en over de lange takken met eikeltjes.
Plop! Hihi! Een eikeltje viel op de neus van Beer.
Plop! Hihi! Nog een eikeltje, maar dan op zijn rechteroor.
Beer keek omhoog. Achter de blaadjes op een tak zat een klein eekhoorntje verscholen. Hij giechelde zachtjes en wiegde heen en weer op de tak.
Beer gromde en wilde met zijn poot de eekhoorn wegslaan, maar hij was te laat. De eekhoorn schoot achter een dikke tak vol met bladeren en liet de bladeren schudden met zijn staart.
Plens! Grote regendruppels vielen in de snuit van Beer. Nu moest Beer nog meer grommen.
‘Je verstoort mijn dagje!’ riep Beer. De eekhoorn klom hoger in de boom en begon harder te giechelen. Grrr, Beer liet zijn tanden zien.
Ik laat jou mijn dagje niet verpesten, dacht Beer. En hij begon te klimmen in de boom.
Al klauterend kwam Beer steeds een tak hoger, totdat hij halverwege de boom was.
Giechel, giechel! De eekhoorn zat twee takken boven hem. Plop! Hihi! Er kwam een eikel terecht in zijn linkeroog. Plop! Hihi! Nog één in zijn rechteroor!
‘Grrrr! Ik zal je leren!’ riep Beer naar boven.

Puffend en hijgend begon Beer verder te klimmen en uiteindelijk kwam hij aan in het topje van de boom. Daar zat de eekhoorn te balanceren op de hoogste tak van de boom. Giechelend bekeek hij Beer die wiebelend op de dikste tak van de top zich overeind probeerde te houden. De eekhoorn wees naar de grote cirkel in het midden van de top. Het was bedekt met dikke takken en bladeren.
Dat ziet er zacht uit, dacht Beer. Met één poot probeerde hij uit of het bedje sterk genoeg voor hem was. Toen dat lukte, plaatste hij zijn andere poot ook in de cirkel. Toen het bedje nog steeds niet was ingestort, liet hij zich neerploffen in het zachte bedje van bladeren en takken en keek naar de eekhoorn. Die sprong blij op en neer en ging toen naast Beer liggen.
Dit is niet eens zo slecht, dacht Beer. Hij keek naar de eekhoorn die zich nestelde in de warme vacht van Beer en zijn ogen sloot. Zachtjes begon hij te knorren.

Zo’n fijne, zonnige dag moet je ook niet alleen doorbrengen, dacht Beer.
Hij wiebelde en wiebelde en zakte toen diep weg in zijn zachte bedje.
Die dag genoot hij van de zon samen met zijn nieuwe vriendje.

De kerkklok slaat twaalf keer. Het is middernacht. De kleine jongen haalt zijn plunjezak met moeite van zijn rechterschouder. Met een plof valt de tas voor zijn voeten. Hij trekt zijn donkerblauwe houtje-touwtjejas recht en knielt op één knie voor de tas. Uit een klein vakje haalt hij zijn fluit. Midden op het plein begint hij een langzame melodie te spelen. De muziek galmt langs de lege huizen en over het verlaten plein. Een echo ontstaat in één van de smalle straatjes en de wind neemt de tonen mee door de hele stad. De kleine jongen zwiert zachtjes mee op het ritme, zijn voet bewegend op de maat. Zijn gele sjaal fladdert vrolijk van links naar rechts. De franjes van de sjaal dansen in de lucht alsof ze elk moment weg kunnen vliegen. Dan hoort de kleine jongen in de verte een vogel zijn melodie nafluiten. Hij glimlacht. Zijn fluit verdwijnt weer in zijn tas en hij vervolgt zijn weg door de smalle straatjes, op pad naar zijn volgende muziekstuk.

Als hij de volgende morgen opstaat, hoort hij vanuit de verlaten stad muziektonen en lachende mensen. Hij glimlacht. Snel pakt hij zijn plunjezak in en loopt verder over het bospad. Hij moet nog twintig kilometer lopen. Het bospad ligt bezaaid met modderige bladeren. Met zijn regenlaarzen stapt hij er flink doorheen. Elk uur blijft hij even staan om naar de lucht te kijken en ieder uur is de lucht weer anders. Dit uur is de zon verdreven door de wolken. De kleine jongen knoopt zijn jas goed dicht. Zijn landkaart laat een klein dorpje naast Lavignon zien. Dat is nog ongeveer dertig minuten, bedenkt hij. Dat moet hij wel redden. De kleine jongen slaat zijn gele sjaal nog een keer om zijn hals en stapt in de gure oostenwind stevig door op het bospad.

Aan het begin van het dorpje staat een lege ton met een poster erop opgeplakt.

Zondag 15 juni
Feest voor iedereen op het dorpsplein; neem je vrienden en familie mee!
Kermis, circusartiesten, hapjeskramen
Komt dat zien, komt dat zien!
Blijdschap gegarandeerd!

De eerste huizen van het dorp liggen ver uit elkaar. Het groene gras in de voortuinen heeft met de jaren een dorre, bruine kleur gekregen. De kleine jongen merkt kapotte ruiten op, omgehakte bomen, ingestorte daken en voordeuren die ingetrapt zijn. Wat is er hier toch gebeurd? Hier ben ik hard nodig, denkt de jongen. Hij loopt door tot het dorpsplein, net zoals de poster hem vertelde. Daar is het feest. In het midden van het plein ligt een stapel houtafval met hoopjes as ernaast. Eromheen in een cirkel staan de hapjeskramen. Op de houten vlonders die dienen als tafel, liggen omgevallen lege drinkbekers en bevuilde eetborden. Onder de kramen liggen door ratten opengescheurde vuilniszakken. Rondom het plein staan kleine appartementen met eronder lege, kleine winkeltjes van particulieren.
De kleine jongen knielt weer neer met zijn fluit. Na een minuut klinken de zachte tonen weer over het plein. De jongen versnelt deze keer zijn tonen om de echo over het grote plein langer te doen klinken. Midden in zijn muziekstuk tikt er een hand op zijn schouder. Verschrikt draait de kleine jongen zich om en ziet voor hem een lange, gespierde man staan. Zijn donkerbruine krullen springen woest omhoog, zijn donkere ogen kijken de jongen doordringend aan.
‘Wat moet dat hier?’ Zijn lage, luide stem echoot over het dorpsplein. De jongen staat op en houdt zijn speelfluit naar voren.

‘Ik breng het leven, mijn beste heer. Op plekken waar de dood langs is geweest.’ De lange man blijft de jongen aankijken en pakt de fluit van hem aan.
‘En dat doe je door muziek?’ De kleine jongen knikt. Hij bekijkt de lange man nog eens goed. Over zijn rechterwang loopt een lang litteken tot aan zijn mondhoek. Hij vraagt zich af hoe deze is gekomen. De lange vingers van de man glijden langs de speelfluit. Even zet hij het instrument bijna aan zijn mond, maar geeft hem toch terug aan de jongen.
‘Doe dat dan maar op andere plekken, mijn jongen. Deze plek heeft geen dood gekend, alleen maar verdriet.’ De kleine jongen ziet het gelaat van de man langzaam veranderen. Zijn ogen staan diep in de oogkassen, veel emotie vertonend. Als de man wil omdraaien om weg te lopen, houdt de jongen hem tegen.
‘Oh wacht, meneer. Wilt u mij niet vertellen hoe deze plek is gestorven?’ De lange man kijkt hem vragend aan alsof hem net iets geks is gevraagd.
‘Gestorven? Mijn beste jongen, deze plek is verlaten. De mensen hebben verdriet op deze plek gezien en zijn weggegaan.’
‘Welk verdriet is er dan geweest op deze plek?’ De wind waait zachtjes om hen heen en brengt de lege drinkbekers van de kramen naar hun voeten en verder door de straten. De lange man wijst de jongen te gaan zitten op het houten bankje op het plein.

‘Wil je ons helpen?’ vraagt de man, nog steeds de jongen doordringend aankijkend. Zijn hand wijst naar de kerktoren op het plein. ‘Elke dag om twee uur komen alle inwoners uit de buurt hier naar het dorpsplein toe om de dood van een jong meisje te herdenken.’ De man haalt een opgevouwen foto uit zijn broekzak. Het meisje op de foto heeft lang donkerbruin haar met een vriendelijk gezichtje. Haar ogen zien er leeg uit, alsof al het leven uit haar is gezogen. ‘Mijn dochter,’ zegt de man. ‘Ze stierf negen jaar terug door verdrinking bij die fontein.’ Het water in de fontein op het plein is allang opgedroogd. De stukken afgevallen baksteen liggen op de grond om de fontein heen. ‘Ik wil de blijdschap terug in dit dorp. Ik wil niet blijven hangen in verdriet.’ De kleine jongen buigt zich naar de man toe en houdt zijn fluit voor zijn gezicht.
‘Ik weet precies wat iedereen nodig heeft.’

Als de kerktoren twee keer slaat, komen de eerste mensen richting het dorpsplein lopen om te verzamelen rond de fontein. De vader van het meisje staat vooraan met de foto in zijn hand. Via de trappen in de toren is de kleine jongen in de kerktoren geklommen. Hij schuift een klein raampje in de top open. Als alle mensen zich verzameld hebben op het plein, begint de jongen een onbekend wijsje te spelen, maar de muziek dringt door tot in alle harten van de mensen. De euforische tonen doen de mensen meedeinen op de muziek zoals ze al lang niet hebben gedaan. De jongen speelt de ene vrolijke noot na de andere en krijgt de mensen aan het dansen op het plein. De vader van het meisje staat midden in de mensenmassa te klappen in zijn handen en te stampen met zijn voeten. In tijden heeft dit dorpsplein geen feest gekend en de kleine jongen heeft het teruggebracht. In de verte hoort hij een aantal vogels zijn melodie nafluiten en ze nemen zijn taak als muzikant over.
Als de kleine jongen over zijn schouder terugkijkt naar het dorpsplein, ziet hij de mensen dansen en zingen en in hun handen klappen en naar elkaar lachen. De jongen glimlacht. Hij haalt zijn landkaart weer uit zijn tas en bekijkt hoeveel kilometer verderop het volgende dorpje is. Zijn gele sjaal slaat hij een paar keer om zijn nek. Uit zijn plunjezak steekt zijn toverfluit.

De eerste nacht

De eerste nacht is altijd het guurst. De bomen zingen weer hun nachtelijk lied als de jongen zijn schuilplaats beschut probeert te maken met takken en bladeren. Het angstaanjagende geluid doet de jongen beven. Zachtjes zwieren de bomen van links naar rechts en laten een terugkomende lichtstraal zien door de maan die door ze heen schijnt. Niets maar dan ook niets kan de jongen angstiger maken dan de donkere figuren die de bomen op de grond achterlaten. Maar zoals gewoonlijk zet de jongen door en tijdens de tweede nacht is het beven al minder geworden. Zijn hart klopt minder snel bij het bedenken van het uiteindelijke doel. Elke avond voor zonsondergang brengt de merel hem een bezoek met het vertrouwde melodietje en de boodschap dat hoop voor de toekomst onderweg is.

Als de zon opkomt, maakt de jongen zich gereed om de laatste etappe van zijn reis te volbrengen. Vanaf dit punt is het nog maar een dag lopen naar de eindbestemming. De gure noordenwind is gaan liggen en heeft plaats gemaakt voor een fijne miezerregen. Met stevige passen loopt de jongen weer richting het hoofdzandpad. In de verte ziet hij de grauwe kerktoren al liggen. Het haantje draait gevaarlijk heen en weer in een onrustige wind die alleen daar te voelen moet zijn. Als de jongen bij de poort van het dorp is aangekomen, haalt hij het gouden horloge uit zijn broekzak. Met twee tikjes laat hij de grote en de kleine wijzer vooruit lopen. Hij ziet de zon verdwijnen en de wolken opkomen. Een donkere hemelnacht verstopt zijn sterren, totdat de zon weer opkomt en haar plek hoog boven in de lucht inneemt. De jongen stopt het horloge weer in zijn broekzak en stapt onder de poort het dorp binnen.

Het dorp

Op het dorpsplein spelen een aantal kinderen met een hoepel en een slinger. Ze dragen vale, bruine jassen met daaronder kleren met scheuren erin. Hun gezichten staan somber. Vieze vegen lopen dwars over hun wangen en hun haren staan verwilderd. Als ze de jongen zien, blijven ze stilstaan. Nog nooit hebben ze iemand gezien met zulke nette kleding. Een vreemdeling, denken ze, het moet haast wel een vreemdeling zijn. Wanneer de jongen dichterbij komt, gooien twee kinderen hun slinger op de grond en rennen weg van het dorpsplein. Maar één meisje van ongeveer acht jaar oud blijft nieuwsgierig staan. Ze loopt voorzichtig naar de jongen toe en steekt haar bevuilde handje uit. De jongen pakt haar handje vast en glimlacht vriendelijk naar haar. Een warme gloed komt door het meisje heen en een grote glimlach verschijnt op haar kleine gezichtje. Als de jongen haar hand loslaat, schrikt ze en haar glimlach verdwijnt. Met steeds grotere passen loopt ze naar achteren, van de jongen vandaan, maar nog altijd haar ogen op hem gericht. De jongen wil zijn mond nog open doen om haar tegen te houden, maar het kleine meisje rent al weg van het dorpsplein.

Bij elke stap die de jongen doet in het dorp, voelt hij zich somberder en somberder worden. De huizen zien er grauw uit. Overal ligt afval op de grond waar de ratten hun feestmaal mee houden. De dorpelingen zijn schuw en angstig. Ze durven de jongen amper aan te kijken. Als hij bij de dorpskerk aankomt, stuit hij op een gesloten deur. Zachtjes klopt hij drie keer aan. Geen geluid. Nogmaals klopt hij drie keer. De deur kraakt open en in de kleine kier ziet de jongen een bange blik van een gezette, kleine man. Als de deur iets verder opengaat, komt een muffe geur hem tegemoet. De man kijkt de jongen niets begrijpend aan. In geen jaren is er iemand aan de deur geweest. Altijd houdt de man op zondagochtend een eigen dienst zonder publiek. Niemand wilde naar hem komen luisteren. De jongen legt voorzichtig een hand op de schouder van de man. Van schrik laat de man de sleutel van de deur die hij in zijn handen had, vallen. Een vloed van geluk en zaligheid overspoelt hem. Een gevoel van liefde en blijdschap kriebelt omhoog en toont dit in een brede glimlach op zijn gezicht. De jongen laat zijn hand weer van zijn schouder glijden en onmiddellijk schiet het gezicht van de man in de ernstige frons die hij eerst vertoonde. Zijn niets begrijpende blik is nu nog groter geworden. Met een vriendelijk knikje groet de jongen de man. Hij voelt zijn ogen in zijn rug prikken als hij wegloopt van de kerk weer richting de poort van het dorp.

Gouden tijd

Aan de rand van het dorp haalt de jongen het gouden horloge weer uit zijn broekzak. Met dezelfde twee tikjes als voorheen laat hij de grote en kleine wijzer teruggaan in de tijd. De zon gaat op en duwt de donkere nachtwolken naar voren. Heel voorzichtig laat zij zich dan weer zien in de vorm van een lekker warm middagzonnetje. De jongen loopt weer richting de poort van het dorp. In de verte hoort hij vrolijke muziek en lachende kinderen. Eenmaal aangekomen op het dorpsplein wordt hij enthousiast begroet door een aantal dorpelingen. Ze schudden hem de hand en wijzen hem de weg naar de kraampjes op het plein. Van alles is er te koop, van lekkere koeken tot aan fel gekleurde sjaals. De jongen glimlacht en terwijl hij door springende kinderen meegenomen wordt in een vrolijke dans op het plein, denkt hij aan het mooie resultaat van deze opdracht.

• bij de indianen wonen
• schrijfster worden

Twee jaar later tijdens haar eerste taallessen op school begon ze met het schrijven van verhaaltjes. Haar grote zus had haar een jaar eerder al wat woordjes leren schrijven en daarom was het meisje gauw klaar met het werk van de taalles. Al haar extra tijd besteedde zij aan het schrijven van verhaaltjes. Verhaaltjes over prinsen en prinsessen, verhaaltjes over kleine diertjes en hun vriendjes, verhaaltjes over verre landen met de warme zon. Het kleine meisje droomde elke les weg naar een andere wereld.

Haar juffen vonden de verhaaltjes prachtig en vroegen vaak aan het meisje of ze nog meer verhaaltjes ging schrijven. Ze kreeg stickers bij haar werk en grote krullen met ‘Goed zo! Mooi geschreven!’. Haar juffen moedigden haar zelfs aan om een jeugdboek te gaan schrijven. En dus begon het meisje met het schrijven van een langer verhaal, toen ze tien jaar oud was.

En hoe liep het af?

Het meisje bleef schrijven naarmate de jaren verstreken. Korte verhaaltjes, langere verhalen, boekverslagen en gedichten vloeiden uit haar pen. Nu het meisje wat ouder is en inmiddels een vrouw is geworden, schrijft ze helaas al een hele lange tijd wat minder.

Maar niet voor lang…

De jonge vrouw wil jullie graag meenemen in haar schrijf-, lees- en reisavonturen. Gaan jullie met haar mee?