Laat me in een reactie weten wat je van dit gedicht vindt

Hoger en hoger
golven de golven van de zee
naar het strand

Wilder en onstuimiger
groeit de zee in een golf
zo op het strand

Steeds meer dichtbij
komt de golf naar de duinen
tot hij niet meer verder kan

Ik zie de golven in de verte
en zie de surfers golven over de zee

Het schuim op het strand aan mijn voeten
tot het niet meer verder kan

Schuim en zand en water
kleven aan mijn schoenen
tot er niets meer aan kleven kan

Ik kijk op naar jou
en zie de zon
achter je schijnen
Heerlijk die frisse wind

Ik krijg pijn in mijn oren
en keer om

Ach, weemoed om gisteren
en vreugd voor vandaag
Ik zoek het woeste in mijzelf
en in de woeste zee

Alles gaat immers voorbij
maar heeft elders een mooi nieuw begin

Laat een reactie achter als je dit verhaal als vervolgverhaal zou willen lezen

WOOOOEEEEESSSJJJJ!!!
Vliegensvlug schiet er een felgele zonnestraal langs het raam van Alice. Wat was dat?! Ze zit meteen rechtop in haar bed. Ze was net bijna in slaap gevallen. Als ze op haar bed gaat staan, dan ziet ze de rode daken van alle huizen. Erboven glinsteren rode, oranje en gele zonnestralen van de zonsopgang. Wat prachtig! Alice kijkt haar ogen uit.
WOOOOEEEEESSSJJJJ!!
Alweer! Alweer die lichtflits! Alice probeert hem te volgen, maar hij verdwijnt snel in de brede horizon van huizen. Wat zou het zijn? Ze kruipt uit bed en gaat op de vensterbank zitten. Voorzichtig trekt ze haar dekbed van haar bed en slaat hem om haar heen. Als ze haar gordijnen helemaal open doet, ziet ze de zonnestralen over de hele stad.
Met wijd open ogen tuurt Alice over de huizen op zoek naar de magische lichtflits. Wat is het toch? Waarom is het zo fel en zo snel? Ik moet goed wakker blijven, vertelt Alice aan zichzelf. Dan kan ik hem misschien nog een keer zien.

WOOOOEEEEESSSJJJJ!
JA! Alice springt op. Bijna verliest ze haar evenwicht, maar ze pakt snel aan beide kanten van het raam het kozijn vast en dan ziet ze het. Het is een jongen, van ongeveer negen jaar, net zo oud als zij. Hij is razendsnel, maar ze ziet hem duidelijk. Wat een mooie kleuren heeft zijn wapperende cape! Op haar tenen probeert ze hem te volgen. Al surfend hoog en dan weer laag zoeft hij over de zonnestralen die glanzen boven de daken van de huizen. Ze ziet de kleuren van zijn cape achter hem aan deinzen, rood en geel en … BOEM!
Met een knal valt Alice tegen haar raam. Oef! Krabbelend komt ze weer overeind en ze gooit haar gladde dekbed op de grond. Buiten is de lichtflits weg. Alleen de felle zonnestralen van de opkomende zon verlichten haar kamer.

Alice draait zich weer om naar haar bed. Jammer, denkt ze, ik wilde eigenlijk wel weten wie die jongen was. SJOEEEESSJJ!
Alle kleuren die Alice zonet zag, verlichten nu haar kamer. Rood en geel en feloranje! Wauw! Met grote ogen kijkt ze de jongen aan. Met een grote glimlach kijkt hij terug. Zijn armen bewegen langzaam langs zijn lichaam, alsof hij aan het surfen is. Al wiegend probeert hij zijn evenwicht te bewaren op de schitterende zonnestraal.
Alice gelooft haar ogen bijna niet.
‘Wie ben jij?’ vraagt ze de jongen.
In plaats van een antwoord te geven maakt hij een salto achterover. Wanneer zijn voeten weer op de zonnestraal belanden, spatten felle glitters in de rondte.
‘Ik kom je wakker maken,’ zegt de jongen giechelend.
‘Wakker maken?’ Alice kijkt de jongen verbaasd aan.
‘Elk kind wordt in slaap gesust door Klaas Vaak, maar elk kind wordt ook weer elke ochtend gewekt. En dat doe ik.’ Trots slaat de jongen op zijn borst.
Alice bekijkt de jongen eens goed. ‘Hoe heet je dan?’
‘Ik ben Sol.’
En dan rent de jongen weg over de zonnestraal, maakt vier salto’s onderweg en verdwijnt achter de daken. Alice hoort zijn gelach nog in de verte.

Laat een reactie achter als je het verhaaltje leuk vond

De wind waaide door haar haren.
Ze zat even niet met haar gedachten bij morgen.

De bomen waren zo mooi groen en het water was zo mooi blauw. De wereld leek even stil te staan. Helemaal stil. Helemaal alleen was ze.
In de verte zag ze toch nog een figuur bewegen. Een man met zijn hond.
Dat is niet zo erg, dacht ze. Ze glimlachte.
Toen ze vijf was, hadden zij ook een hond thuis. Zo’n grote zwarte hond met lange oren en een enthousiaste blik in zijn ogen. Hij kwam kwispelend op je af als je thuiskwam van school. Een vrolijke hond die elke slechte dag weer goed maakte.

Ze stapte van haar fiets af en zette hem tegen een boom. Uit haar rugzak haalde zij haar badpak en kleedde om. De warme zon brandde op haar rug. Heerlijk, dacht ze. De laatste nazomerdag van dit jaar en ik kan hem vrij besteden. Geen verplichtingen en geen mensen om haar heen.
Het water was koud, steenkoud, maar ze zette door en ging kopje onder. Rillend en klappertandend kwam ze weer boven water. Wat een genot, die pijn, die ijskoude steken in haar hele lijf. Ze begon rondjes te zwemmen, totdat haar hele lijf stijf van de kou was.

Ze zat in het gras met een warme deken om haar heen. Ze glimlachte naar het water, naar de bomen en naar de zon. Als ze ‘s zomers dit vaak genoeg had gedaan, dan had de zon haar nu witte lachrimpels gegeven. Glimlachen, dat kon ze goed.
Ze wachtte, totdat ze helemaal opgedroogd en weer warm was en kleedde zich toen aan. Ze keek op haar telefoon. Half drie.

Ze fietste in de richting van de man met de hond.
‘Ha, pap!’ Enthousiast zwaaiend kwam ze hem tegemoet. Hij was niet zo erg. Alle andere mensen wel. Haar vader bracht rust en stilte. Daar hield ze van.
‘Dag zonnetje van me.’ Hij kuste haar voorhoofd. ‘Heb je nog lekker gezwommen?’
‘Ja, vanaf morgen kan het waarschijnlijk niet meer.’
‘Nee, dat is waar.’

Ze hield van de zon. Ze was een zomerkind. Geboren eind juni met een sprankeling in haar ogen. Ze was gek op de zon.
Vanaf morgen begon de herfst echt.
Ze had haar warme truien al van haar bovenste plank gepakt.
Warme truien waren de zon in de herfst en de winter. Warme truien en haar zonnige lach.

De wind waaide door haar haren.
Ze was helemaal klaar voor morgen.

Laat een reactie achter als je het verhaaltje leuk vond

De zon stond hoog aan de hemel toen Beer uit zijn hol kroop. Hij rekte zich eens goed uit en geeuwde lang en met wijd open mond.
Ah, de zon schijnt, dacht Beer. Dat betekent een fijn dagje luieren bij mijn grote boom. Langzaam slofte Beer naar het midden van het bos en liet zich neerploffen bij de grote eikenboom die al wat ochtendzon opving.
Beer wiebelde en wiebelde, rangschikte de bladeren op de grond tot een lekker zacht bedje en lag uiteindelijk heerlijk te genieten in het zonnetje.
Zo, dit is nog eens fijn, hier kan ik de hele dag wel blijven liggen, dacht Beer.
En langzaam begon Beer in te dutten, totdat hij in een diepe slaap viel.

Drup, drup, drup.
Kleine regendruppels vielen op de neus van Beer. Hij wiebelde zijn grote neus heen en weer en deed zijn ogen open. Grote zonnestralen schenen in zijn ogen en hij moest door samengeknepen ogen naar boven kijken om de lucht te zien. Geen donkere wolken en geen regendruppels.
Tevreden zakte Beer weer in zijn zachte bedje van bladeren en viel weer in slaap.
Drup, drup, drup.
Hè, hoe kan dat nou, dacht Beer. Moeizaam kwam hij wat meer omhoog en keek achter de boom. Niets, helemaal niets. Hij keek nog eens omhoog. Nog steeds alleen maar zon en blauwe lucht.
Hmm, vreemd, dacht Beer. Wat minder tevreden dan zonet plofte hij neer in zijn bedje. Hij draaide op zijn zij en begon te snurken.

Drup, drup. Drup, drup, drup.
Eén op zijn arm, één in zijn oog, één op zijn oor.
Huh?! Beer ging rechtop in zijn bedje zitten. Waar komen toch al die regendruppels vandaan?
Snuf, snuf. Met zijn grote neus ging hij langs alle bladeren van zijn bed, langs de stam van de boom en over de lange takken met eikeltjes.
Plop! Hihi! Een eikeltje viel op de neus van Beer.
Plop! Hihi! Nog een eikeltje, maar dan op zijn rechteroor.
Beer keek omhoog. Achter de blaadjes op een tak zat een klein eekhoorntje verscholen. Hij giechelde zachtjes en wiegde heen en weer op de tak.
Beer gromde en wilde met zijn poot de eekhoorn wegslaan, maar hij was te laat. De eekhoorn schoot achter een dikke tak vol met bladeren en liet de bladeren schudden met zijn staart.
Plens! Grote regendruppels vielen in de snuit van Beer. Nu moest Beer nog meer grommen.
‘Je verstoort mijn dagje!’ riep Beer. De eekhoorn klom hoger in de boom en begon harder te giechelen. Grrr, Beer liet zijn tanden zien.
Ik laat jou mijn dagje niet verpesten, dacht Beer. En hij begon te klimmen in de boom.
Al klauterend kwam Beer steeds een tak hoger, totdat hij halverwege de boom was.
Giechel, giechel! De eekhoorn zat twee takken boven hem. Plop! Hihi! Er kwam een eikel terecht in zijn linkeroog. Plop! Hihi! Nog één in zijn rechteroor!
‘Grrrr! Ik zal je leren!’ riep Beer naar boven.

Puffend en hijgend begon Beer verder te klimmen en uiteindelijk kwam hij aan in het topje van de boom. Daar zat de eekhoorn te balanceren op de hoogste tak van de boom. Giechelend bekeek hij Beer die wiebelend op de dikste tak van de top zich overeind probeerde te houden. De eekhoorn wees naar de grote cirkel in het midden van de top. Het was bedekt met dikke takken en bladeren.
Dat ziet er zacht uit, dacht Beer. Met één poot probeerde hij uit of het bedje sterk genoeg voor hem was. Toen dat lukte, plaatste hij zijn andere poot ook in de cirkel. Toen het bedje nog steeds niet was ingestort, liet hij zich neerploffen in het zachte bedje van bladeren en takken en keek naar de eekhoorn. Die sprong blij op en neer en ging toen naast Beer liggen.
Dit is niet eens zo slecht, dacht Beer. Hij keek naar de eekhoorn die zich nestelde in de warme vacht van Beer en zijn ogen sloot. Zachtjes begon hij te knorren.

Zo’n fijne, zonnige dag moet je ook niet alleen doorbrengen, dacht Beer.
Hij wiebelde en wiebelde en zakte toen diep weg in zijn zachte bedje.
Die dag genoot hij van de zon samen met zijn nieuwe vriendje.