Op haar bureau liggen haar wiskundevraagstukken. Ze glimlacht als ze terugdenkt aan gisteravond. Die knappe, vreemde jongeman die in haar slaapkamer stond en haar te hulp schoot. Het klinkt alsof ze in een romantische film is beland en is te mooi om waar te zijn. Gauw pakt April haar studieboeken voor die dag en pakt haar tas in. De wiskundevraagstukken stopt ze zorgvuldig tussen twee stevige studieboeken. Ze loopt naar beneden voor haar ontbijt.

Als hij nog langzamer gaat praten, verdwijnt hij naar het verleden, denkt April. Man, wat kan die man saai praten. Haar aardrijkskundeleraar staat voor het bord en legt iets uit over verschillende aardsoorten. Hij had geen saaier onderwerp kunnen kiezen voor de vrijdagmiddag.
Nog even, denkt April, en dan is het weekend. Ze kan niet wachten. Zaterdag heropent haar favoriete boekhandel in de stad. Ze is erg benieuwd hoe het eruit is gaan zien.

Als April haar schoolvriendinnen gedag heeft gezegd, loopt ze naar haar kluisje. Ze verwisselt haar studieboeken van vandaag voor die van morgen en loopt dan richting de fietsenstalling.
‘Tot morgen, Kees!’ April zwaait enthousiast naar de conciërge als ze de school uit loopt. Glimlachend zwaait Kees naar haar terug.
In de fietsenstalling treft April een lekke band bij haar fiets aan. Nee hè, boos schopt April tegen de achterband. Ze weet helemaal niet hoe ze een band moet plakken. Ze pakt haar mobiel uit haar tas en googelt ‘hoe een lekke band plakken’.
‘Daar kan ik je wel bij helpen, hoor!’ April schrikt van de bekende stem. Als ze zich omdraait, kijkt ze in de grote bruine ogen van gisteren.
‘Wat doe jij hier?’ April staart David met grote ogen aan. ‘Hoe weet je dat ik hier naar school ga?’
‘Dat stond in je document dat ik gisteren netjes voor je heb geprint,’ zegt David speels.
‘Stalk je mij of zo?’ April schreeuwt nu bijna.
‘Als je mij nu gewoon je telefoonnummer geeft, dan hoef ik je niet meer te stalken. Dan kunnen we gewoon wat afspreken een keer. Dat is toch veel leuker.’
David staat voor haar met zijn mooie ogen en lieve lach. Het duizelt April even en ze weet niet wat ze moet antwoorden.

Lees hier het vorige deel van dit vervolgverhaal!

‘Geklommen. Jullie hebben een makkelijke regenpijp en de vuilnisbakken staan ook op een handige plek voor inbrekers.’ April maakt een mentale notitie om dit met haar ouders te bespreken.
De jongen heeft grote bruine ogen en zijn bruine krullen steken werkelijk waar alle kanten op. April bekijkt hem, terwijl hij haar kamer in zich op neemt. Met zijn lange vingers aait hij over één van haar lievelingsknuffels, Sweet Bear.
‘Hoe heet je?’ April schrikt een beetje van de vraag.
‘April. En jij?’
‘David. Prettig kennis te maken!’ Breed glimlachend steekt hij zijn hand naar voren. April pakt zijn hand voorzichtig vast. Bij de aanraking voelt ze een warme gloed door haar buik en van schrik laat ze hem snel los. David glimlacht naar haar.

‘Waar was je mee bezig? Kan ik je helpen?’
‘Ehm, mijn printer is vastgelopen. Ik wilde iets printen, maar toen at het apparaat het papier op.’ April laat het verkreukelde A4’tje zien. David pakt het van haar aan en loopt naar haar bureau toe. Met een paar vlugge handelingen haalt hij een opgeslokt A4’tje uit de printer. Uit de laadbak haalt hij de helft van het papier, zodat er nog een klein stapeltje over blijft.
‘Zo, probeer het nu nog eens.’
April drukt op afdrukken en de printer begint te pruttelen. Een paar tellen later liggen de blaadjes met haar wiskundevraagstukken geprint op haar bureau, precies zoals ze wilde een uur geleden.
‘Dank je wel! Je bent goed met die apparaten, zeg. Ik was er een uur mee bezig.’ April bekijkt David die zijn bruine krullen uit zijn gezicht veegt. Best knap, die vreemde jongen in mijn kamer. ‘Oké, maar nu moet je mijn kamer uit.’

‘Waarom? Komen je ouders zo thuis?’ David kijkt April plagend aan.
‘Nee, morgen pas. Maar ik wil het huis een avondje voor mezelf. En trouwens, je bent een vreemde jongeman die mijn slaapkamer in is geklommen en die ik nog maar een kleine tien minuten ken. Genoeg redenen om je mijn huis uit te gooien!’
‘Oké, oké,’ lacht David. ‘Maar ik weet je nu te vinden,’ zegt hij met een knipoog.
April duwt hem richting haar raam. ‘Klim nu maar weer naar beneden. Omhoog lukte je ook, dus dit moet je ook lukken.’
‘Natuurlijk lukt me dat. Tot de volgende keer, mijn jonkvrouw in nood. Mijn jonkvrouw met de mooiste rode krullen die ik ooit heb gezien!’ schreeuwt David uit het raam.
April bloost en sluit haar raam, maar niet voordat ze de grote grijns op het gezicht van David heeft gezien.

Lees hier het vorige deel van dit vervolgverhaal!

‘Dag, mam. Met mij.’
‘Dag, schat. Ik bel even om te zeggen dat we bij Melissa en Mike blijven slapen. Het is nu toch wel erg laat geworden door al die gezelligheid en ze hebben de logeerkamer daarom voor ons klaargemaakt.’
‘Is goed, hoor, mam. Dan zie ik jullie morgen wel weer. Slaapt Susan bij één van haar vriendinnen?’
‘Ja, die hebben we op de heenweg afgezet. Je verdient dit avondje rust voor jezelf, April. Geniet er nou eens van.’
‘Ja, ik stop zo met huiswerk maken. Alleen nog iets printen.’ April geeft een tik tegen het apparaat. Nog niets. Alleen dat al te bekende geluid van een printer die te veel moet nadenken.
‘Wat was dat voor geluid?’
‘Oh, niets. Komt allemaal wel goed.’ April zucht diep en verfrommelt het verkreukelde A4’tje tot een prop. Met een sierlijke gooi mikt ze het in haar prullenmand aan de overkant van haar kamer. Raak! Yes!
‘Oké, schat. Ik ga nu ophangen. We gaan hier nog gezellig een bordspelletje doen met z’n allen. Dat kunnen wij ook wel weer eens binnenkort doen. Lijkt je dat niet leuk?’
‘Ja, is wel weer een keertje leuk, mam. Zie jullie morgen!’
‘Tot morgen, lieverd!’

Er moet toch iets zijn waardoor dat apparaat steeds vastloopt. Ze besluit het printen nog maar eens te proberen, maar als de printer weer haar nieuwe A4’tje opslokt, geeft ze het op. Aaah! Gefrustreerd schopt April één van haar schoenen op de grond tegen de vensterbank aan. Waarom kan nooit eens iets een keertje helemaal in één keer goed gaan?
‘Misschien moet je proberen niet zoveel papier in de laadbak leggen.’
‘Aah!’ gilt April en ze valt achterover van haar bureaustoel af.

Lees hier het eerste deel van dit vervolgverhaal!

Mensen willen mensen helpen. Dit ligt in onze aard, in de meesten van ons dan. We helpen als er gevraagd wordt voor advies, maar we bieden ook vreemden op straat soms spontaan hulp. Kunnen we dan ook tot het extreme gaan en moeten we anderen wel zover helpen? Die momenten van hulp zijn geweldig, voelt dat het een ander goed doet. Dat het jou goed doet.

Dit verhaal gaat over keuzes maken, over moeilijke problemen en moeilijke ziektes. Dit verhaal is voor lieve mensen, aardige mensen, stille mensen, luidruchtige mensen, verdrietige mensen, blije mensen, gekke mensen, grappige mensen en vooral voor mensen die op een keerpunt in hun leven staan, die even niet weten waar hun leven naartoe gaat. Voor die mensen is dit verhaal bedoeld. Een keerpunt betekent dat er na een verkeerde eerste weg, een tweede nieuwe weg vol kansen en mogelijkheden is.

Dit verhaal gaat over April en David. Twee mensen die zo’n keerpunt bereikt hebben.